Ένα mail αναγνώστη, που θα μπορούσε να έχει στείλει ο καθένας μας."Στο παρελθόν έχω ασχοληθεί με πολλά επαγγέλματα। Τα τελευταία χρόνια, εργάζομαι ώς δημοσιογράφος। Χρωστάω κάποια χρήματα -όπως όλη η Ελλάδα- και προσπαθώ πολύ να τακτοποιήσω τους λογαρισμούς μου। Η αλήθεια είναι ότι τα "νέα μέτρα" τη δική μου ζωή, δε θα την "αλλάξουν" σημαντικά, μια και έχω συνηθίσει να "κόβω" από παντού, τα δύο τελευταία χρόνια ..
Βλέπετε, έχω περάσει μια μακρά περίοδο ανεργίας και έχω μάθει στη στέρηση. Γνωρίζω καλά το συναίσθημα του να "τρώγεσαι με τα ρούχα σου" και όσο και να προσπαθείς να ξεχαστείς με διαδίκτυο και τηλεόραση, τα άλυτα προβλήματα να επιμένουν να σε "τσιγκλάνε" λέγοντάς σου, ότι αυτή τη στιγμή "δεν παράγεις", "δεν συνεισφέρεις", "χρωστάς" και τίποτα δεν φαίνεται στον ορίζοντα...Τον πρώτο καιρό, ένιωθα ήρεμος...
ένιωθα σίγουρος για τις ικανότητές μου και σχεδόν απολάμβανα τον ελεύθερο χρόνο που είχα στερηθεί, λόγω των πολλών ωρών που με απασχολούσε η εργασία μου.... Γρήγορα όμως, με πήρε από κάτω. Κάθε φορά που με απέρριπταν, κλεινόμουν στο σπίτι κι ένιωθα ένα βάρος στο στήθος μου. Το βάρος της αποτυχίας. Ταραζόμουν κάθε φορά που μιλούσα για δουλειά, ένιωθα φοβερά ανασφαλής κάθε φορά που στεκόμουν μπροστά στον "εργοδότη". Φοβόμουν την απόρριψη. Αρκετό καιρό μετά, κατάφερα -μέσω γνωστών -να πιάσω δουλειά... Όλα καλά προς το παρόν...Για το αύριο είναι που ανησυχώ, γιατί το "βλέπω" δύσκολο.
Δε μπαίνω στη διαδικασία να αναρωτηθώ εάν, για την "κατάστασή μου" φταίει η κρίση. Ξέρω ότι είναι εδώ και ότι είναι για όλους μας...όπως ξέρω ότι είναι φυσικό και επόμενο κάποιοι να "αποχωρίσουν". Ανησυχώ, αλλά δε μπορώ να προβλέψω...πολύ περισσότερο να εμποδίσω. Έχω φτάσει στο σημείο να αποκτήσω ανοσία. Την ανεργία την βλέπω πια, σαν φυσικό φαινόμενο, σαν την βροχή...Που οσονούπω θα εξελιχθεί σε καταιγίδα...και να δω ποιοί θα είναι οι "τυχεροί" που θα κρατήσουν την ομπρέλλα!!!!! "
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ
